Aquilo – hypnotiserend staaltje liefdesverdriet

Je hebt van die avonden dat je alleen maar mooie muziek ontdekt. Dit was er een. Natuurlijk heb ik altijd al een voorkeur voor extreem zielige en deprimerende muziek (en films), waar ikzelf overigens helemaal niet triest van word, maar deze twee liedjes sprongen er toch wel bovenuit. Prachtige electropop, prachtig hoe ze bij elkaar passen ook. Aquilo heeft tot nu toe nog maar twee EP’s dus ik droom nog even verder van een heel album hiervan. Ze zijn te zien op Motel Mozaique in Rotterdam op 10 en 11 april. Nemen jullie de honeurs waar?

I Gave It All

I know I can’t but I can still recall
I gave it all
Given up on luck my heads above the dust
This love you broke

Come closer darling don’t forget to fake
A smile you had
You tried so hard to fool yourself instead
You gave it all



Losing You 


Here I am
Staring back at what we were
Just remember it was her
That made me

Now I’m crawling, to stop from falling
Will I ever understand?
You’re what I want


♫ I Will, I Swear – Long Days

Gewoon weer eens iets moois uit België, of meer precies Gent. 


Dit duo bestaande uit Jonathan Van Landeghem en Fien Deman maakt dromerige, melancholische liedjes. Zodra je Fiens fragiele stem hoort, laat je alles uit je handen vallen. Wat een talent. 

Hun debuut ‘Long Days’ is al van april 2013 maar ze beginnen eindelijk wat meer bekendheid te krijgen onder andere dankzij ‘De nieuwe lichting’ van Studio Brussel. Later dit jaar komt hun eerste EP ‘Strings of Gold’ uit. 

♫ Archive in de Muziekgieterij

In het kader van mijn muzikale droogstand in Granada wilde ik in mijn tijd in Nederland zoveel mogelijk concertjes bezoeken. Zo kwam ik terecht bij het voor mij tot dan toe redelijk onbekende Archive. Afgelopen zaterdag traden ze op in de Muziekgieterij in Maastricht waar vooraf de film Axiom werd vertoond. Die was niet geheel (of geheel niet) aan mij besteed. De muziek ervan was mooi en daar is het wel mee gezegd. Maar daar ging ik dan ook voor.

Archive was verrassend leuk en goed. Zangeres Holly Martin heeft een gouden keeltje (vooral in Black and Blue) en de combinatie met de mannelijke vocals van Pollard Berrier en Dave Pen was erg geslaagd. De muziek was dansbaar en er zat lekker veel pit in. Wel miste ik wat samenhang in het optreden, het zakte af en toe een beetje in (waardoor ook de kakelmutsen hun kans grepen). Zonde, want ze hebben het absoluut in zich. De Muziekgieterij was goed vol met alle nationaliteiten die je aan de grens kunt verwachten. Fijn dat Maastricht eindelijk na al die jaren weer een fatsoenlijk poppodium heeft. Nu nog een beetje werken aan die afterparty. Aan de DJ lag dat overigens niet, wellicht wel aan het gebrek aan OV op dat tijdstip.

Hieronder vind je de setlist met wat filmpjes die ik heb gemaakt:

Feel It 

Kid Corner 

You Make Me Feel

Dangervisit 

Black and Blue



Sleep 

The Feeling of Losing Everything 

Bullets 
Ruination

Crushed 
Conflict 
Violently

End of Our Days 
Third Quarter Storm 
Waste 
Ladders 
Encore:

Lights


♫ Mistaken for Strangers – The National on tour


Bijzonder hoe de onzekere Tom met deze documentaire van de High Violet tour iets moois voor zijn oudere broer Matt wil doen. Matt Berninger (voor wie het niet wist, leadzanger van The National) heeft aandoenlijk genoeg nog niet door hoe bekend hij is en heeft zijn broer gevraagd hun roadie te zijn tijdens deze toer. Tom is hier echter niet bepaald geschikt voor en moet meerdere malen op zijn verantwoordelijkheden worden gewezen. 

Omdat hij te dronken was, mistte hij bijvoorbeeld de bus en moest de band terugrijden om hem op te halen. Of hij vergeet de gastenlijst. De waarschuwingen lijken hem niet echt te raken maar uiteindelijk wordt hij dan toch ontslagen. Eigenlijk wil hij zichzelf alleen maar bewijzen, misschien wel vooral tegenover zichzelf. Hij is de broer waarbij alles misgaat en heeft een nogal laag zelfbeeld.

Deze documentaire gaat niet eens zozeer over The National als wel over de oprechtheid en de liefde die je tussen de twee broers ziet. Ze maken ruzie, irriteren zich aan elkaar, geinen met een biertje maar je ziet overduidelijk de genegenheid.

Wat mij betreft had er nog iets meer muziek van The National in gemogen. Matt’s stem maakt me nog steeds aan het huilen. Wist niet of ik aandurfde te kijken. Some nasty memories. Maar zeker geen spijt, je ne regrette rien!

Om nog even na te genieten, mijn favoriete liedjes uit de film. Er zitten een paar pareltjes tussen die ik nog niet eerder had gehoord.

Today you were far away and I didn’t ask you why?

What could I say I was far away

You just walked away

And I just watched you

What could I say?

How close am I to losing you?


I need my girl

I am good, 

I am grounded

Davy says that i look taller

I can’t get my head around it

I keep feeling smaller and smaller

It takes an ocean not to break


Score: 7

♫ België roept nog steeds

Nacht Collectief x Oaktree – Woodscape

Gevoelige, electronische muziek van Adriaan de Roover van Oaktree in combinatie met de visuele concepten van Nacht Collectief levert een adembenemende clip op. Wat zou ik dit graag op m’n slaapkamermuur hebben in plaats van die lelijke glow in the dark sterren. 


Oaktree – I Still Feel (feat. Avondlicht)

Oaktree & Avondlicht (beide uit Antwerpen) brengen op 4 februari aanstaande hun EP Amalgamation uit. Ik was al een beetje verliefd op Oaktree, maar deze combinatie maakt me echt nieuwsgierig! Zodra de vrouwelijke vocalen bij ‘I Still Feel’ starten, smelt ik helemaal. Tot er een mooie clip beschikbaar is, zullen we het moeten doen met Soundcloud.


Avondlicht – Embrace


♫ Coco Moon – On A Line

De Denen hebben me weer te pakken. Nana Odderskær raakt me binnen twintig seconden zó met haar bijzondere stem dat dit liedje me niet meer loslaat. Coco Moon (verder nog bestaand uit Jens Hyldgaard, Daniel Skjødt, Niels Hyldgaard, Jens Nowack) komt dit jaar met een album, ik wacht in spanning af want helaas is er op Spotify nog niks te vinden. Het clipje is in de tussentijd ook best fijn om naar te kijken.