Herfstwandeling Brunsummerheide

Vanmiddag was het even me-time. In plaats van lui in bad te gaan liggen, wat ik eigenlijk van plan was, bedacht ik spontaan om naar de Brunsummerheide te rijden om vliegenzwammen te zoeken. En die vond ik! Het was een prachtige herfstdag en het hele bos leek gehuld in die mooie gouden gloed waar ik dit seizoen zo om liefheb. Mijn batterij is weer opgeladen.

Ramen met paddenstoelen en Chinese kool

Meestal blader ik de Allerhande door en scheur ik er een stapel recepten uit die ik van plan ben te maken en dan verschuift die stapel van de eettafel naar de salontafel. En van de salontafel naar de studeerkamer. En van de studeerkamer belandt ‘ie telkens weer in de Bermuda Triangle. Maar dit keer heb ik een paar recepten weten te onderscheppen. Waaronder deze. En die beland meteen in de favorieten. Heerlijk simpel gerecht dat je ook goed in de slowcooker kunt voorbereiden. Mijn advies zou zijn om op dag een de bouillon te maken – die kan dan lekker een dag in de slowcooker trekken – en op dag twee ben je dan vrij snel klaar met het bereiden van de rest.

Ingrediënten voor 4 personen

  • 2 grote uien
  • 5 tenen knoflook
  • 75 g verse gember
  • 100 g AH Biologisch gerookte spekreepjes
  • 1 kg kippenvleugels
  • 1.8 liter water
  • 2 el Euroma gedroogde paddenstoelen
  • 3 norivellen
  • 500 ml kokend water
  • 100 g shiitakes
  • 3 bosuitjes
  • 4 middelgrote eieren
  • 1 el zonnebloemolie
  • 200 g oesterzwammen
  • 200 g kastanjechampignons
  • 270 g Hakubaku ramen noedels
  • 1 Chinese kool
  • 60 ml Japanse sojasaus
  • 5 g Saitaku nori snack

Bereiding

Snijd de ui en knoflook in grove stukken. Schil de gember en snijd in plakjes. Verhit een grote soeppan zonder olie of boter een bak de spekblokjes 3 min. op middelhoog vuur.

Voeg de ui, knoflook en gember toe en bak weer 2 min. mee. Voeg de kippenvleugels en het water toe (of afhankelijk van je pan iets meer, tot de kip net onder staat). Breng aan de kook. Schep het schuim van het water af. Zet het vuur zo laag, dat de bouillon net tegen de kook aan zit. Voeg de gedroogde paddenstoelen en norivellen toe en laat zonder deksel 3½ uur trekken. Voeg halverwege het kokende water toe, zo blijven alle ingrediënten goed onder staan. Zeef de bouillon. Je hebt nu ca. 1½ liter over.

Halveer ondertussen de shiitakes. Snijd de bosuitjes zo fijn mogelijk. Kook de eieren 6 min., laat schrikken onder koud stromend water, pel en halveer. Verhit de olie in een koekenpan en bak de paddenstoelen op middelhoog vuur in 8-10 min. goudbruin. Schep regelmatig om en breng op smaak met peper en eventueel zout. Bereid de noedels volgens de aanwijzingen op de verpakking. Snijd de Chinese kool in zo dun mogelijke repen, schenk er kokend water over, laat 2 min. staan en giet af. Breng de bouillon op smaak met de sojasaus.

Verdeel de noedels en warme kool over wijde kommen. Schenk daar de hete bouillon over. Verdeel de shiitakes, bosui, eieren, paddenstoelen voor pasta en de norisnacks erover. Serveer direct.

Uiensoep Les Halles

Deze waanzinnig lekkere uiensoep komt uit het repertoire van Anthony Bourdain. Geen dag om je calorieën te tellen..

  • 170 g boter
  • 8 grote of 12 kleine uien, in dunne plakjes gesneden
  • 60 ml port
  • 60 ml balsamicoazijn
  • 2.2 l bruine kippenbouillon
  • 115 g mager spek, in blokjes van 12 mm gesneden
  • 1 bouquet garni (4 takjes tijm, 4 takjes platte peterselie, 1 laurierblad)
  • Zout
  • Peper
  • 16 sneetjes stokbrood
  • 340 g Gruyèrekaas, geraspt

Bereiding

Smelt de boter in een grote pan op middelhoog vuur tot hij bruin begint te worden. Doe de uien erbij en bak ze onder af en toe roeren tot ze zacht en bruin zijn (ca. 20 min.).

Zet het vuur iets hoger en roer de port en de azijn in de pan. Doe de kippenbouillon erbij. Voeg het spek en het bouquet garni toe en breng alles aan de kook.

Zet het vuur laag, voeg zout en peper toe en laat de soep 45 minuten tot een uur pruttelen. Verwijder eventueel schuim van het oppervlak met een schuimspaan. Verwijder het bouquet garni.

Schep de soep als hij klaar is in individuele vuurvaste kommen. Laat in elke kom twee plakjes stokbrood drijven. Bestrooi de soep royaal met geraspte kaas.

Zet de kommen onder een voorverwarmde hete grill tot de kaas smelt en een beetje bruin wordt. Serveer meteen.

Lieve Edward

Moeizame start vanwege de vele verhaallijnen die aanvankelijk door elkaar liepen, maar na een aantal hoofdstukken greep het verhaal me uiteindelijk toch.

Edward is een jongen van twaalf die als enige een vliegtuigcrash overleeft. Hij was samen met zijn ouders en oudere broer Jordan onderweg naar L.A. waar zijn moeder een opdracht voor het schrijven van een serie had en waar ze met het hele gezin zouden gaan wonen. In een klap verliest hij zijn hele familie en wordt hij liefdevol opgevangen door zijn oom en tante die zelf geen kinderen kunnen krijgen.

Al vrij snel ontwikkelt hij een hechte band met zijn overbuurmeisje Shay en samen met haar gaat hij de uitdagingen aan waar hij voor staat als enige overlevende van de ramp. Al die nabestaanden die een stukje van hem willen. ‘Ga de Chinese muur lopen’, ‘Ga in Londen wonen’, ‘Ga rechten studeren’. Gaat hij in op hun soms bizarre verzoeken?

Score: 7.5

Slotcouplet

Longarts Sander de Hosson schrijft in Slotcouplet in treffende bewoordingen over zijn ervaringen met ongeneeslijk zieke patiënten die in hun laatste levensfase zijn beland. Soms zijn de dilemma’s waar hij en zijn team voor komen te staan onmenselijk zwaar.

Je leeft mee met de strijd die hij zowel met zichzelf, als soms met (naasten van) de patiënt moet aangaan. Wat is ethisch verantwoord? Hoe ver moet je gaan? Wat wil die patiënt zelf eigenlijk? Ik heb immense bewondering voor mensen die in de palliatieve zorg werken. Zeker in een tijd als deze, waar afscheid nemen vaak niet mogelijk is.

De spreuk die De Hosson in het boek citeert, is hem ten volle op het lijf geschreven. “Geneeskunde is soms genezen, vaak verlichten, maar altijd troost bieden”.

La médecine c’est guérir parfois, soulager souvent, consoler toujours.

Ambroise Paré

Telkens weer probeert hij de laatste momenten zo waardig mogelijk te maken voor de patiënt en diens geliefden. Ik lees zoveel respect en mededogen in zijn benadering dat vrijwel elk verhaal me aan het huilen maakte.

De meeste mensen deugen

Alleen al om de titel had ik zin om dit boek te gaan lezen. Los daarvan vind ik het ook wel een verfrissend standpunt in een tijd waarin er zoveel negativiteit op social media rondgaat. Soms zakt de moed me daarvan wel eens in de schoenen.

De strekking van het boek is eigenlijk simpel: wie goed doet, goed ontmoet. En ja, daar zijn uitzonderingen op. Iedereen heeft wel eens een slechte dag.

Het boek staat vol met interessante wetenschappelijke tests en anekdotes over hoe de inzichten over de intenties van de mens in de loop der jaren veranderd zijn. Fascinerende materie. En hier komt een spoiler alert: de meeste mensen deugen!

Zoals Rutger in het slot stelt: het is tijd voor een nieuw realisme. Tijd om de associatie van dat woord met cynisme kwijt te raken. Want als je in het goede van de mens gelooft, ben je een realist. De mens ís namelijk in wezen goed. Laten we elkaar dus voortaan positief benaderen. Je zou zomaar aangenaam verrast kunnen worden.

Lied voor de vermisten

Pierre Jarawan werd in 1985 in Amman, Jordanië geboren nadat zijn ouders voor de Libanese burgeroorlog waren gevlucht. Op driejarige leeftijd kwam hij met zijn Libanese vader en Duitse moeder naar Duitsland. Zijn debuutroman ‘De zoon van de verhalenverteller’ stond weken in de bestsellerlijst van Der Spiegel en is een internationale bestseller die in vele talen vertaald is.

Het verhaal vertelt over Amin die twaalf jaar na de dood van zijn ouders met zijn oma vanuit Duitsland terugkeert naar Libanon. Een land dat hij helemaal niet kent en waar hij een buitenstaander is omdat hij de oorlog niet heeft meegemaakt. Hij sluit vriendschap met de wat brutalere Jafar met wie hij dag in dag uit door de hem onbekende straten van Beiroet zwerft. Zo vangt hij een glimp op van de verwoesting van de oorlog. Amin begint zijn herinneringen aan deze periode vast te leggen in 2011, als de Arabische lente ook in Beiroet begint.

De schrijver schakelt moeiteloos tussen heden en verleden en je krijgt een behoorlijk inkijkje in de jaren van de burgeroorlog in Libanon. Net zoals andere Midden-Oosterse schrijvers heeft ook Jarawan een prachtige, verhalende stijl. Alleen al zinnen als deze: ‘soms veroorzaakten de gedachten in haar hoofd zoveel deining dat ze vanbinnen tegen haar voorhoofd drukten, waar ik ze als rimpels zag.’ Wat een prachtig boek!

Brunsummerheide

Elk jaar als de heide in bloei staat, wil ik een heidewandeling maken. En elk jaar vergeet ik het weer. Net zoals de bloesemtocht trouwens. Dit jaar zag ik dat Natuurmonumenten een wandeling aanbood op de Brunsummerheide (bij Heerlen). En er was nog plek!

Het vertrekpunt was een grote bank tegenover restaurant Schrieversheide. Daar stond gids Jan ons al op te wachten. Een wandeling van zo’n twee uur in een groep van 12 leidde ons over de prachtige, in volle bloei staande, heide met Jan die aanstekelijk vertelde. En wat mij betreft soms wat fanatiek doorging over minuscule plantjes. Maar zijn passie spatte ervan af. Ik ga nog een keer terug als er wat meer zonlicht is, want dit tijdstip en de dreigende wolken zorgden ervoor dat ik (nog) niet de gewenste paarse prachtfoto’s heb kunnen maken zoals ik dat bedacht had.

Wandelen in de Voerstreek

Vandaag was een heerlijke dag voor een iets langere wandeling. Omdat ik de uitkijktoren in Mesch graag wilde zien, kozen we een route in die omgeving. Nadat op we de uitkijktoren hadden genoten van het panoramische uitzicht, reden we naar café ’t Piepke in Mesch waar onze wandeling startte.

We kozen voor route 288 van wandelgidszuidlimburg.nl, een mooie rondgang van ruim 10 km door de Voerstreek. Een route met prachtige vergezichten, maar liefst vijf kapelletjes (vooral de Steenboskapel is erg lieflijk) en honderden bramenstruiken. Minpunt aan deze route wandeling vond ik de landwegen met erg grove stenen. Dat liep niet prettig. Ook waren helaas alle horecagelegenheden gesloten, maar die hadden een goed excuus..

Ólafur Arnalds, JFDR – Back To The Sky

Foto afkomstig van https://olafurarnalds.com/

Deze IJslandse componist ontbreekt helaas nog steeds op mijn lijstje ‘live gezien’. Samen met de eveneens IJslandse artiest Jófríður Ákadóttir (JFDR) produceerde Ólafur Arnalds een prachtig dromerig liedje zoals alleen hij dat kan. De sfeer doet me denken aan de donkere nachten zoals ik die van Scandinavië ken. Buiten bij het vuur zitten, een hemel die uit elkaar spat van sterrenpracht. Dekentje over je benen.

Jófríður heeft een kriebelig mooie stem die me bekend voorkwam. Na wat speurwerk bleek ik haar inderdaad te kennen van Samaris, een al even fantastische electro/triphop-band waarin Jófríður de zang voor haar rekening neemt. Back To The Sky is perfect om bij in slaap te vallen en is daarom te vinden op mijn Night Magic playlist.