Vorig jaar was ik al een beetje verliefd op hun liedje Take Shelter. Maar na hun nieuwe single King afgelopen week op repeat te hebben gehad, ben ik om. Years & Years, redelijk vers bandje uit de UK en ik word er gelukkig van. Redelijk poppy voor mijn doen, maar misschien wel juist daarom. Begin maart komt de EP uit.
♫ Mistaken for Strangers – The National on tour
Bijzonder hoe de onzekere Tom met deze documentaire van de High Violet tour iets moois voor zijn oudere broer Matt wil doen. Matt Berninger (voor wie het niet wist, leadzanger van The National) heeft aandoenlijk genoeg nog niet door hoe bekend hij is en heeft zijn broer gevraagd hun roadie te zijn tijdens deze toer. Tom is hier echter niet bepaald geschikt voor en moet meerdere malen op zijn verantwoordelijkheden worden gewezen.
Omdat hij te dronken was, mistte hij bijvoorbeeld de bus en moest de band terugrijden om hem op te halen. Of hij vergeet de gastenlijst. De waarschuwingen lijken hem niet echt te raken maar uiteindelijk wordt hij dan toch ontslagen. Eigenlijk wil hij zichzelf alleen maar bewijzen, misschien wel vooral tegenover zichzelf. Hij is de broer waarbij alles misgaat en heeft een nogal laag zelfbeeld.
Deze documentaire gaat niet eens zozeer over The National als wel over de oprechtheid en de liefde die je tussen de twee broers ziet. Ze maken ruzie, irriteren zich aan elkaar, geinen met een biertje maar je ziet overduidelijk de genegenheid.
Wat mij betreft had er nog iets meer muziek van The National in gemogen. Matt’s stem maakt me nog steeds aan het huilen. Wist niet of ik aandurfde te kijken. Some nasty memories. Maar zeker geen spijt, je ne regrette rien!
Om nog even na te genieten, mijn favoriete liedjes uit de film. Er zitten een paar pareltjes tussen die ik nog niet eerder had gehoord.
Today you were far away and I didn’t ask you why?
What could I say I was far away
You just walked away
And I just watched you
What could I say?
How close am I to losing you?
I need my girl
I am good,
I am grounded
Davy says that i look taller
I can’t get my head around it
I keep feeling smaller and smaller
It takes an ocean not to break
Score: 7
Mistaken for Strangers – The National on tour
Bijzonder hoe de onzekere Tom met deze documentaire van de High Violet tour iets moois voor zijn oudere broer Matt wil doen. Matt Berninger (voor wie het niet wist, leadzanger van The National) heeft aandoenlijk genoeg nog niet door hoe bekend hij is en heeft zijn broer gevraagd hun roadie te zijn tijdens deze toer. Tom is hier echter niet bepaald geschikt voor en moet meerdere malen op zijn verantwoordelijkheden worden gewezen.
Omdat hij te dronken was, mistte hij bijvoorbeeld de bus en moest de band terugrijden om hem op te halen. Of hij vergeet de gastenlijst. De waarschuwingen lijken hem niet echt te raken maar uiteindelijk wordt hij dan toch ontslagen. Eigenlijk wil hij zichzelf alleen maar bewijzen, misschien wel vooral tegenover zichzelf. Hij is de broer waarbij alles misgaat en heeft een nogal laag zelfbeeld.
Deze documentaire gaat niet eens zozeer over The National als wel over de oprechtheid en de liefde die je tussen de twee broers ziet. Ze maken ruzie, irriteren zich aan elkaar, geinen met een biertje maar je ziet overduidelijk de genegenheid.
Wat mij betreft had er nog iets meer muziek van The National in gemogen. Matt’s stem maakt me nog steeds aan het huilen. Wist niet of ik aandurfde te kijken. Some nasty memories. Maar zeker geen spijt, je ne regrette rien!
Om nog even na te genieten, mijn favoriete liedjes uit de film. Er zitten een paar pareltjes tussen die ik nog niet eerder had gehoord.
Today you were far away and I didn’t ask you why?
What could I say I was far away
You just walked away
And I just watched you
What could I say?
How close am I to losing you?
I need my girl
I am good,
I am grounded
Davy says that i look taller
I can’t get my head around it
I keep feeling smaller and smaller
It takes an ocean not to break
Score: 7
Deux Jours, Une Nuit
Prachtige film van Luc en Jean-Pierre Dardenne met Marion Cotillard in de hoofdrol. Aangezien ik nogal achterloop met films kijken (in Granada is vrijwel niks in de orginele versie te zien), heb ik besloten dit jaar een lijst van zo’n honderd films van 2014 door te ploegen. Geen straf met films als deze. De rauwe Belgische stad Seraing geeft de film wat hij nodig heeft. En ik hou van (de overigens bloedmooie) Cotillard, sterk karakter.
Sandra (Cotillard) dreigt ontslagen te worden bij de fabriek waar ze werkt. Haar baas heeft alle collega’s een bonus beloofd als zij vertrekt. Ze zou niet meer goed functioneren na haar depressie. In een weekend tijd gaat ze bij al haar collega’s langs om hen ervan te overtuigen dat ze haar baan nodig heeft. Uiteraard met wisselend succes.
Score: 8
♫ Mirel Wagner – Oaktree
Just listen..
‘So if you walk in the woods and you see
A big old old tree
Thread carefully, please
Cause I’m dreaming underneath’
♫ België roept nog steeds
Nacht Collectief x Oaktree – Woodscape
Gevoelige, electronische muziek van Adriaan de Roover van Oaktree in combinatie met de visuele concepten van Nacht Collectief levert een adembenemende clip op. Wat zou ik dit graag op m’n slaapkamermuur hebben in plaats van die lelijke glow in the dark sterren.
Oaktree – I Still Feel (feat. Avondlicht)
Oaktree & Avondlicht (beide uit Antwerpen) brengen op 4 februari aanstaande hun EP Amalgamation uit. Ik was al een beetje verliefd op Oaktree, maar deze combinatie maakt me echt nieuwsgierig! Zodra de vrouwelijke vocalen bij ‘I Still Feel’ starten, smelt ik helemaal. Tot er een mooie clip beschikbaar is, zullen we het moeten doen met Soundcloud.
Avondlicht – Embrace
♫ Coco Moon – On A Line
De Denen hebben me weer te pakken. Nana Odderskær raakt me binnen twintig seconden zó met haar bijzondere stem dat dit liedje me niet meer loslaat. Coco Moon (verder nog bestaand uit Jens Hyldgaard, Daniel Skjødt, Niels Hyldgaard, Jens Nowack) komt dit jaar met een album, ik wacht in spanning af want helaas is er op Spotify nog niks te vinden. Het clipje is in de tussentijd ook best fijn om naar te kijken.
♫ My Year in Music – 2014
Grappig dat mijn Top 5 Songs volgens Spotify geen enkel nummer bevat van de muziek die de grootste impact op me had afgelopen jaar. Dat Noorse pop heeft gewonnen, verbaast me dan weer niks. Thank god voor Spotify want qua live muziek was het een extreem pover jaar.
Uiteraard staan de liedjes uit deze top 5 wel op mijn playlist ‘2014 Grijsgedraaid’. Enjoy!
♫ De grootste muzikale impact – 2014
Eindelijk heb ik dan eens een playlist samengesteld met de muziek die dit jaar de meeste indruk op me heeft gemaakt. Het zal niemand verbazen dat er grotendeels Nordic muziek op te vinden is. De duistere klanken zuigen me nu eenmaal op.
Tranen met tuiten heb ik gehuild bij dit liedje waarmee mijn jaar in Birma begon. Vooral in het klooster in totale afzondering (spreekverbod, geen internet, zelfs oogcontact was uit den boze) kwam het keihard bij me binnen. Volledig terug naar mezelf in absolute basic omstandigheden, niks en niemand om op terug te vallen. Nog steeds het beste wat ik dit jaar heb gedaan. “No one knows how this will end..”
Tranen met tuiten heb ik gehuild bij dit liedje waarmee mijn jaar in Birma begon. Vooral in het klooster in totale afzondering (spreekverbod, geen internet, zelfs oogcontact was uit den boze) kwam het keihard bij me binnen. Volledig terug naar mezelf in absolute basic omstandigheden, niks en niemand om op terug te vallen. Nog steeds het beste wat ik dit jaar heb gedaan. “No one knows how this will end..”
In 2013 had ik het geluk om Lydmor (Jenny Rossander) in mijn woonkamer in Amsterdam te zien optreden als onderdeel van haar Trust Tour. Was ik voorheen al groot fan van haar, dan is dat toen des te erger geworden. Tijdens onze nachtenlange praatsessies merkte ik dat ze ondanks haar jeugdige leeftijd vol levenswijsheid zit. Nogal wiedes dat je dan zo’n mooie, gevoelige liedjes kunt schrijven. In april 2014 trad ze in Antwerpen als gastartiest op met een van mijn oude favorieten Arsenal en hoorde ik deze voor het eerst live. Kippenvel.
Deze zal voor eeuwig samenhangen met mijn komst naar Spanje. Elke ochtend wandelend naar kantoor, stond deze de eerste maand op repeat op m’n telefoon. Zodra ik dit hoor, komt instant het verliefde gevoel op de stad weer terug (want ja, inmiddels ben ik wel een heel klein beetje van die roze wolken afgedonderd).
Uiteraard kan nog meer Belgische pracht niet uitblijven. Misschien moet ik toch weer terug naar mijn mooie Brussel 🙂 Van deze krijg ik elke keer weer pijn in m’n buik.
Als afsluiter een eerbetoon aan Luc de Vos van Gorki / Gorky, de meest geweldige zanger die België had. Zijn teksten lijken zo simpel, maar er zit zoveel moois achter verstopt. Zoveel herinneringen bij zijn muziek en zijn optredens (waarvan helaas zo weinig in Nederland), ze beslaan meer dan de helft van m’n leven. Veel te jong overleden. Wát een gemis. Ik moet er nog om janken. “Niemand gaat verloren”
Ik wens jullie fantastische, liefdevolle feestdagen in goed gezelschap en voor het nieuwe jaar veel mooie dromen. Veel luisterplezier!
♫ Edisonnoside – Italiaanse dromerigheid
SADLY BY YOUR SIDE beschrijft (vrij vertaald naar hun eigen prachtige woorden) hoe fysieke en emotionele afstand ons, als een dunne deken van mist, warm en omsluitend, een veilig gevoel probeert te geven.
Maar wanneer de muziek wegebt voelen we ons weer eenzaam en kwetsbaar, zoals we ons voor het luisteren voelden. Het is een reis die ons wegvoert van onszelf en ons tegelijkertijd laat realiseren wat thuis is. Voor mij is dit exact wat deze plaat doet. Luister hem bij voorkeur met je ogen dicht.
Oh, en ze komen uit Venetië en hun album is hier gratis en voor niks te downloaden. Inmiddels hebben ze ook een nieuwe EP maar daar moet ik nog even aan wennen.
allesannie 