El Día de Andalucía

Vraag me niet waarom, maar op elke feestdag in Granada moet er op een paard gezeten worden. Het gaat er erg traditioneel aan toe, inclusief kostuums en zorrohoeden. De caballero’s komen door de hele stad aangegallopeerd om vervolgens een uur in conclaaf te gaan over wat er moet gebeuren. Er wordt een beetje heen en weer gedraafd, wat kunstjes gedaan en dat was het dan. Af en toe slaat er een paard op hol, no pasa nada. Amusant schouwspel. 

De rest van de bevolking gaat uiteraard de straat op om de vele kraampjes af te struinen en te eten en drinken. Vandaag was een uitzonderlijk mooie dag (22 graden!) waardoor de terrassen rond lunchtijd al afgeladen vol zaten. Ik weet weer waarom ik hier ook alweer was. 

Parque de las Ciencias – ceci n’est pas NEMO

Het kwam er vandaag dan toch eindelijk van. Een bezoekje aan het Science Park in Granada. Dit stond namelijk al een tijdje op de planning voor als het een keer zou regenen. Aangezien ik de regenbuien sinds ik hier woon nog steeds op twee handen kan tellen, bleef het uitgesteld worden. Dit weekend regent het gelukkig de VOLLE twee dagen.

We begonnen met een rondleiding langs de mummies. Redelijk angstaanjagende beelden zoals je op onderstaande foto kunt zien. Het lijkt wel of ze levend begraven werden. Vervolgens een toer langs het menselijk lichaam, gelukkig kwam ik hier aan m’n trekken met leuke interactieve testjes. 

Buiten konden we de tropische vlindertuin in en was er een roofvogelshow. Persoonlijk ben ik niet zo dol op dat soort nepnatuur. De show was wel vermakelijk maar vooral omdat iedereen bang was dat die vogel in z’n haren zou vliegen. Eigenlijk baal ik gewoon dat we de toren niet op konden vanwege de wind. Ik had me stiekem verheugd op wat mooie plaatjes van het uitzicht over de stad. Nee, dit is zeker geen NEMO en ik hoef ook niet terug. Het is prima vermaak als het regent, maar een goede film is ook fijn.. 

Gelukkig zat deze aasgier aan de ketting
Mummie, ik denk dat ie om hulp roept

Zo zien onze bloedvaten er uit
Toetanchamon
Fijne uitkijktoren waar ik niet op mocht wegens de storm
Evil Eye

Jarig!

Aan dit plaatje heb ik eigenlijk niks toe te voegen. Kijk dan! Nog steeds ongelofelijk dat ik hier op maar twintig minuten rijden vandaan woon. M’n autootje hier hebben zou zo fijn zijn. De bus reed namelijk niet op m’n verjaardag. Want feestdag. Ja, dat wist ik ook wel.. Gelukkig wilde de taxi ons wel voor een feesttarief naar het startpunt van onze wandeling in Beas de Granada brengen. Met 22 kilometer in de benen had ik ’s avonds geen fut meer voor drankjes. Het werd Domino’s met een vieze, veel te zoute pizza, alle leuke restaurants bleken helaas ook dicht met Driekoningen. Ik heb genoten!
Beas de Granada

Emigreren; geen kattepis

Sprankelend en vol positieve energie kwam ik terug van een fantastische reis naar Birma toen ik in februari van dit jaar naar de emigratiebeurs in Houten ging voor een baan in Scandinavië. Ik belandde echter in Granada. De volgende spreuk kon niet raker zijn.
‘Spreek je Spaans dan?’
‘Het is toch crisis?’
‘De liefde gevonden?’

Slechts een paar vragen die ik naar m’n hoofd kreeg, toen ik mensen nogal out of the blue meldde dat ik naar Granada ging verhuizen. Voor werk wel te verstaan. En dat terwijl ik helemaal niet bezig was met emigreren. En al zeker niet naar Spanje, want inderdaad, ik spréék helemaal geen Spaans en het was toch crisis? Maar de beslissing was eigenlijk al op de emigratiebeurs gevallen. Ik was ooit in een vorig leven als eens in Granada geweest en dat beviel wel aardig. Beetje warm, dat wel. In het hele proces, voor zover je daar überhaupt van kunt spreken, dacht ik eigenlijk alleen maar ‘waarom niet?’ 
Natuurlijk was het moeilijk familie en vrienden in Nederland achter te laten, maar ik heb inmiddels ook geleerd nu eindelijk eens voor mijn eigen geluk te kiezen. Dit was mijn kans! Altijd al Spaans willen leren, altijd al in het buitenland willen wonen (en België telt toch niet echt mee dan). Wat let me? Weg met de nare huisbaas, weg uit Amsterdam, waar ik me nooit heb thuisgevoeld (met héle grote uitzondering van m’n concertjes in de Melkweg, Paradiso, Bitterzoet, People’s Place, Vondelkerk, Amstelkerk en de Sugarfactory that is).
Mijn absolute verliefdheid op deze stad met z’n rare mensen. Al de überschattige opa’s en oma’s die overal door de stad scharrelen, de ‘mannen’ die zeker geen Don Juans zijn (ze scheren hun benen, dragen veel te strakke broekjes en zijn net iets te dol op hun mammie) en de meeste Spaanse vrouwen zien er uit als popjes maar klinken als bootwerkers. 

Tijd om de balans een beetje op te maken en te bedenken wat ik nou eigenlijk wil met mezelf en m’n leven. Is het het allemaal waard? Daar kan ik toch wel volmondig JA op antwoorden. Mijn leven is van een zes naar een acht gegaan! Granada voelt als thuis. En dat is heel fijn om na 14 jaar weer te kunnen zeggen.