Pagoda paradise Bagan

Geplaatst op door allesannie
16 januari 2014. Wat lijkt het alweer lang geleden. Sunrise boven Bagan in Birma (oftewel Myanmar). De flarden mist hangen nog tussen de pagodes. Deze reis is voor mij de meest bijzondere tot nu toe geweest. Zal nooit de intense stilte vergeten terwijl ik in m’n eentje bovenop die tempels stond te genieten van het uitzicht op die honderden pagodes en de 99 Luftballons die opkwamen (het kunnen er ook minder zijn geweest). Magisch. Eigenlijk kan ik nog steeds niet beschrijven wat er zo speciaal was, het heeft me in ieder geval veranderd, me rust gegeven en het heeft ervoor gezorgd dat ik m’n sparkle terugkreeg. En díe bracht me weer in Granada.. What’s next?


The Big Four

Geplaatst op door allesannie

September 2006. Maasai Mara in Kenia. Eerste keer op safari. Eerste keer Afrika. Ik moest en zou per se 2 weken op safari. Dat bleek achteraf toch íets teveel van het goede. Laatste bezoek aan wildpark zelfs afgebroken met blasé uitspraken als ‘giraffen, zebra’s, cheetah’s, leeuwen, gazelles, allemaal al gezien. En voor dat ontbrekende luipaard uit de big five ben ik uiteindelijk naar Sri Lanka moeten gaan. Maar vooral de vele tseetsee vliegen die slaapziekte kunnen veroorzaken, maakten de keuze om te stoppen makkelijk. Ik verdenk die beesten er nog steeds van dat ze me destijds gestoken hebben.

Ondanks de overkill van destijds, vind ik een safari nog steeds een van de meest bijzondere dingen om te doen. Het moment dat je die dieren spot en hun strijd met de natuurlijke vijand gadeslaat. Niet altijd fijn, maar that’s life! Na al dat dierengeweld ben ik lekker op Zanzibar gaan liggen chillen.. Those were the days.

Cuba Libres en zwemmen met schildpadden

Geplaatst op door allesannie
Oktober 2007. Dit keer is Zuid-Amerika aan de beurt. Ecuador, de Galapagos eilanden om precies te zijn. Het toegangskaartje van dit wel heel bijzondere natuurpark draag ik nog elke dag bij me in m’n paspoort.


Ecuador: op het vliegveld van Quito je realiseren dat ze hier Spaans spreken (ik had nogal lastminute geboekt en op dat moment wat andere dingen aan m’n hoofd..), strand, regenwoud, vulkanen, Panamahoed (ja, echt), kakkerlakken op je nachtkaars, teveel Cuba libres drinken om ’s nachts naar de wc te durven (of juist niet) , varkens met krulhaar, cavia eten (smaakt naar kip, maar dat wisten jullie wel). Maar als hoogtepunt toch echt de Galapagos eilanden.

Deze foto is van een Grapsus Grapsus krab op Española eiland. Dit was van alle eilanden veruit het mooiste, met z’n seaberts, leguanen en krabben. En niet te vergeten de Blauwvoetgenten met hun maffe paringsdansje. Dit was mijn eerste en enige groepsreis. Ondanks dat ik een aantal hele fijne reisgenoten had, is reizen voor mij toch iets wat ik het liefste alleen doe. De vrijheid om precies te doen waar ik zin in heb, ergens langer blijven als het fijn is. Of juist niet. De mooie contacten die je hebt. Er hangen nog steeds flarden van gesprekken tijdens die reis in m’n hoofd.

Sneeuwkettingen en een convertable

Geplaatst op door allesannie
Vandaag is het begin van mijn digitale fototijdperk aan de beurt. Voorafgaand aan deze reis kreeg ik mijn eerste digitale camera cadeau (formaat koelkast) en sindsdien is het einde zoek. 

Oktober 2004. Eerste keer VS. Wilde ik nooit heen want Amerikanen zijn oppervlakkige wezens. Dat zie ik nu íets genuanceerder maar het beeld is toch grotendeels in stand gebleven. Ze zijn wél heel aardig. En de service is overal goed. Best verfrissend als je al een tijdje in Amsterdam woont. Maar mijn haren gaan overeind van de tandpasta smiles. 
Anyway, het werd een rondreis die startte in Washington (saaaai) en eindigde in Chicago. Daartussen zaten Las Vegas met z’n drive through wedding chapels, supertoffe show van Cirque de Soleil, sneue gokkende huisvrouwen met emmertjes kwartjes achter de slots en verder gewoon veel ordinair volk en neon reclames. Death Valley met z’n zandstorm en immense hitte. De cabrio waar we na Death Valley ivm een sneeuwstorm sneeuwkettingen op moesten leggen (en waar ik helaas geen foto’s van heb gemaakt). Yosemite NP met z’n loslopende beren waar je denneappels naar moest gooien, ijzige hellingen waar ik niet naar beneden durfde. San Francisco waar je spontaan een bekende in de kroeg tegen het lijf liep. Daar natuurlijk ook Fisherman’s Wharf, mooie victoriaanse huisjes en Alcatraz.


Hoogtepunt van deze trip was voor mij Grand Canyon NP. Op het pad dat je midden op de foto ziet, liep ik, met 40 graden zon op m’n harses. De 4 liter water die ik bij me had was op de heenweg al op. De stilte onderin de krater was onvoorstelbaar. Nog geen insect hoorde je. Drie uur naar beneden lopen en 6 uur naar boven. De dag erna geen tijgerbalsem hebben is gewoon superstom. Dan neem je dus even een helicopter om de rest te bekijken . Afsluiter van de trip was nog een week in Chicago met z’n vele blues bars en live jazz cafés. Staat nog op m’n to redo lijstje.

Jetzt kommen die Kamelen

Geplaatst op door allesannie

De reis met het lekkerste eten ooit ging naar Jordanië, mijn eerste keer Midden-Oosten. Een trip naar Syrië/Jordanië stond al jaren op mijn verlangslijstje. Syrië zal er wel nooit meer van komen.. Ik was net met een nieuwe baan begonnen en had daarvoor m’n 8-weekse reis naar Nieuw-Zeeland moeten cancellen. Eigenlijk had er toen een lampje moeten gaan branden. Integendeel, het lampje ging uit. Even schakelen dus..

Dit was een van mijn kortste reizen maar daarom niet minder indrukwekkend. Uiteraard is vooral de in rode zandsteen uitgehakte stad Petra ontzettend imposant (volgt later nog wel een foto van). Hier kun je minstens 3 dagen rondlopen zonder je te vervelen. Dan met stip op 2: het ETEN!! Shishbarak was m’n grote favoriet, klaargemaakt door de moeder van iemand die we ontmoet hadden in Aqaba. Verder natuurlijk talloze mezze, de tabouleh, baba ganoush enz enz. Bij thuiskomst heb ik meteen een Libanees kookboek aangeschaft maar op die Shishbarak moet ik vooral op de presentatie nog een beetje oefenen.. Op nummer 3 komt Jerash, een archeologische site met tempels en zuilen. Normaal ben ik daar geen enorme fan van maar hier is het wel erg mooi bewaard gebleven en echt de moeite van het bezoeken.

En de nummer 4 zie je op de foto, de Wadi Rum. Meer rotsen dan ik verwachtte, had meer gehoopt op oneindige zandvlaktes. De zandduinen beklimmen was nog best een uitdaging. Naar beneden ging een stuk makkelijker. Werd wel beloond met een bijzonder mooie zonsondergang en een hoop kamelen en mannen met theedoeken om hun hoofd. Bij terugkomst in het bedoeïnenkamp hebben we de gids leren yahtzeeën. Ik ga namelijk nooit op reis zonder m’n dobbelstenen..